بخش داخلی مهمترین بخش در دوران آموزش پزشکی عمومی است. آنچه که در طی این دوره توسط کارآموز در زمینههای دانش، نگرش و مهارت کسب میگردد، زیربنای مهمی از عملکرد آینده وی به عنوان پزشک عمومی خواهد بود. تقریبا تمام بیماران مراجعه کننده به پزشک عمومی بایستی در ابتدا از نظر بیماریهای داخلی بررسی شده و اقدامات تشخیصی صورت گیرد و در مرحله نهایی و درمان ممکن است بیمار نیاز به بخشهای تشخیصی دیگر پیدا کند.
الف - در حیطه دانش:
کارآموز باید دانش کافی در مورد اپیدمیولوژی، سبب شناسی، بیماریزایی، آسیبشناسی، تظاهرات بالینی، تاریخچه بالینی، تاثیر عوامل بالقوه فیزیک و روحی بر بیمار در زمینه بیماریهای شایع داخلی را دارا باشد. کارآموز باید توانایی گرفتن شرح حال و انجام معاینه فیزیکی و گذاشتن plan تشخیصی در بیمار با اختلالات زیر را داشته باشد:
- افزایش کراتینین
- اختلالات الکترولیتی شایع
- پروتئینوری و هماچوری
- هیپرتانسیون
- دیزوری
- کم خونی
- ترومبوسیتوپنی
- خونریزی ناشی از اختلال سیستم انعقادی
- افزایش و کاهش گلبولهای سفید
- لنفادنوپاتی
- اسپلنومگالی و هپاتومگالی
- تب و FUO
- بزرگی تیروئید
- دردهای استخوانی-عضلانی
- دیابت ملیتوس
- کمردرد
- درد مفاصل
- تنگی نفس
- هموپتزی
- التهاب و افیوژن پلور
- سرفه حاد و مزمن
- ترومبوز ورید عمقی
- خونریزی گوارشی
- درد شکمی
- دیسپپسی
- یبوست
- اسهال
- استفراغ
- ایکتر و تستهای کبدی غیرطبیعی
- آسیت
ب - در حیطه مهارت:
- گرفتن شرح حال کامل و معاینه فیزیکی دقیق
- نحوه نگارش سیر بیماری و یادداشت روزانه
- انجام ABG (حداقل بر روی مدل)
- گذاشتن لوله تراشه (حداقل بر روی مدل)
- احیای قلبی عروقی (بر روی مدل)
- گذاشتن NGT و شستشوی محتویات معده
- آماده سازی و خواندن نمونه ادرار زیر میکروسکوپ
- آنالیز ادراری با استفاده از test tapeهای اداراری
- تفسیر و آنالیز CBC
- بررسی مدفوع از نظر OB و OP
- انجام و خواندن رنگآمیزی گرم نمونههای خلط، ادرار، آسیت، مایع پلور، مایع مفصل، مایع نخاع
- انجام LP (حداقل بر روی مدل)
- انجام پونکسیون مایع مفصل زانو (حداقل بر روی مدل)
- انجام پونکسیون مایع پلور (حداقل بر روی مدل)
- انجام پونکسیون مایع آسیت (حداقل بر روی مدل)
- انجام افتالموسکوپی
- تفسیر ECG
- تفسیر CXR
- تفسیر گرافی ساده شکم
- تفسیر تستهای آزمایشگاهی و رادیولوژی رایج در حیطه داخلی
ج - در حیطه نگرش:
به منظور ارائه بهترین مراقبتهای پزشکی، کارآموز داخلی باید در پایان دوره بتواند ارتباطی مناسب، موثر و مشارکتجویانه با بیمار، خانواده و همراهان وی، سایر پزشکان و دستاندرکاران حرف پزشکی برقرار کند.
ارتباط کارآموز با بیمار باید با رغبت و دلسوزانه احساس همدردی و روش مشارکتجویانه باشد تا بتواند اعتماد بیمار را جلب کند. بدین منظور:
- کارآموز باید با دقت و حوصله و صرف وقت به صحبتهای بیمار و همراهان وی گوش فرا داده و از این طریق علاوه بر ایجاد یک رابطه عاطقی انسانی با آنها، شرح حال و اطلاعات کشف شده مورد نیاز در جهت تشخیص و درمان بیمار را ثبت و تجزیه و تحلیل کند. متقابلا اطلاعات لازم در مورد وضعیت بیمار، خطرات احتمالی روشهای مختلف و دستورات پیشگیری لازم را به بیمار و همراهان وی بدهد.
- کارآموز باید در نحوه برقراری ارتباط با بیمار و همراهان وی، تاثیر عواملی نظیر سن و جنس، میزان تحصیلات، زمینههای مذهبی-فرهنگی و اجتماعی-اقتصادی وی را مد نظر قرار داده و موقعیت بیمار را با توجه به عوامل فوق درک نماید.
- اهمیت پژوهشهای در زمینه بیماریهای داخلی را بداند و روند برنامه ریزی برای یک کار تحقیقاتی، مراحل اجرایی آن و نحوه تجزیه و تحلیل نتایج به دست آمده را فرا گیرد و به نوبه خود در پژوهشهای بالینی و یا پایه شرکت نماید.